Roberto Polo Gallery

The Gallery will close for Easter on Sunday, April 16th, 2017;

PERSBERICHT I XAVIER NOIRET-THOMÉ & TOMEK PARTYKA


 

Xavier Noiret-Thomé I Ghosts


Tomek Partyka I X Times X




Roberto Polo is verheugd om voor het eerst, én dit tegelijkertijd, twee solotentoonstellingen voor te stellen in de onlangs uitgebreide galerij: Xavier Noiret-Thomé / Ghosts met vijfentwintig recente schilderijen in acryl en gemengde techniek op doek, en Tomek Partyka / X Times X met meer dan twintig recente schilderijen in olie en gemengde techniek op doek.

 

Xavier Noiret-Thomé is opgeleid aan de Ecole Régionale des Beaux-Arts in Rennes (Fr) en de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam (NL). Hij werd geboren in 1971 in Charleville-Mézières. Vanaf 2000 woont en werkt hij in Brussel. Noiret-Thomé werd bekroond met de Levis Prijs van de Jonge Belgische Kunstwedstrijd in 2001. Als winnar van de Académie de France in Rome in 2005, won hij een verblijf in de Villa Medici. Vanaf het begin van zijn carrière heeft Noiret-Thomé vaak solo en in groep werk getoond in heel Europa.

 

Als erudiet kunstenaar, net zo gepassioneerd door beeldende kunst en geschiedenis als literatuur en film, put Noiret-Thomé uit veelvuldige bronnen terwijl hij tegelijkertijd met grote intellectuele en handelingsvrijheid een persoonlijke stijl ontwikkelt. Van bij het begin beïnvloed door ‘low culture’ (graffiti, beeldverhalen) en de vrijpostigheid van Picabia, verwerpt hij het conventionele schilderen door alle mogelijke technieken te vermenigvuldigen en te mengen (acryl, spray, inkt, collage, industriële verf...). Van zijn reeks 'Monochrome-Chrome' tot zijn object-collages, en verder tot zijn 'all-over' composities onderwerpt Noiret-Thomé, die alle traditionele vormen van expressie mijdt, zijn schilderijen voortdurend aan experimenten, overtuigd als hij is van de noodzaak om zijn werk te bevrijden van de beperkingen en codes van vooropgestelde ordes. Zonder zijn bewondering voor vele kunstenaars (Guston, Picasso, Basquiat, Polke, Malevich, Pollock of Manzoni ...) weg te moffelen, streeft Noiret-Thomé naar iconoclastische gebaren om aan de invloed van zijn meesters te ontsnappen en zijn hoogst eigen vorm van picturale expressie te creëren. Als kunstenaar in het verzet tegen conventie, verleid door zowel figuratie als abstractie, probeert Noiret-Thomé voortdurend zichzelf heruit te vinden en tegelijkertijd te leren van het verleden en nieuwe inspiratiebronnen te ontdekken. Terwijl zijn proteïsche werken hun rijke artistieke erfenis koesteren, gooien ze met ondeugende subtiliteit een oneerbiedige blik op een puristische conceptie van de schilderkunst. Het is het soort schilderkunst dat je in een wereld van verschuivende, zich openende en sluitende ruimtes plaatst, met verblindende verbindingen tussen onverenigbare elementen en pure visuele intelligentie.

 


Tomek Partyka werd geboren in 1978 in Graudenz, Polen.  Hij studeerde af  aan de Academie voor Schone Kunsten in Poznan en woont nu in Warschau. De kunstenaar heeft vaak solo en in groep tentoon gesteld over heel Europa en in de Verenigde Staten.

 

Op het eerste zicht dompelen Partykas schilderijen ons, zonder overgang, onder in een ruw universum, doortrokken met onstuimige en antagonistische krachten. Zijn werken verschijnen als opzettelijk beschadigde palimpsesten, gehavende oppervlakken, soms uitgevlakt, soms ruw bekrast, als collage en/of gedécollaged. Samen met zijn ruw geëtste, galmende en bezwerende woorden roept Partyka fragmenten van schilderijen van de oude meesters op. Caravaggio, Courbet, Matejko, Rembrandt, Rothko, Velázquez en Vermeer vloeien samen in zijn persoonlijk en anarchistisch herschrijven van de kunstgeschiedenis. Zorgeloos vandalizeert Partyka zijn doeken, rustig vertrappelt hij conventies. "Hoe meer ik vernietig, hoe beter het wordt", zegt hij - niet zonder provocatie - over zijn schilderkunst. Het gaat niet over het zien, nog versterkt door zijn somber palet, van pure negatie, maar over dissident non-conformisme tegenover gevestigde kunst, een almachtig en trots opgeëist, rebels “NEE”. Zijn proces van methodische vernietiging komt niet alleen voort uit de 'décollage' techniek van Wolf Vostell, protagonist van de Fluxusbeweging, maar ook uit de traditie van de punkcultuur, de heerser van alle overschrijdingen. Met dit aanvaard nihilisme, gesymboliseerd door een 'X' van ontkenning, schildert Partyka quasi-primitief, veren, dierlijke botten en menselijk haar vermengend, met geladen en woeste penseelstreken. Het is zeker oneerbiedig en ironisch om een portret, inclusief echt haar, van de illustere Jan Matejko te schilderen, maar bovenal onthult het een visie betrokken op de kunstgeschiedenis en op het verlangen van een hedendaagse kunstenaar om een artistieke erfenis op te eisen die van oost naar west loopt.

 

Partyka is letterlijk fysisch en metafysisch betrokken bij zijn doeken. Zijn hele oeuvre kan worden opgevat als een vorm van zelfportrettering. Het is inderdaad een echte zoektocht naar de eigen identiteit, gemotiveerd door het nadenken over het bestaan, die verweven zit in zijn doeken. Wat er als een anarchistisch protest lijkt uit te zien, zijn in feite verfijnde en intelligente composities met de weerklank van filosofische strikvragen. Net zoals bij de generatie van de Nieuwe Realisten die geschokt was door de verwoestingen van de Tweede Wereldoorlog, is Partykas schijnbaar nihilistisch proces van het beschadigen van zijn schilderijen simpelweg zijn weg om de instinctieve dimensie van het creatieproces dat een integraal onderdeel van leven en dood is, te vatten. Alhoewel ze  impulsief, dierlijk en zwanger van fetisjisme lijken, zijn zijn schilderijen toch rationeel en intellectueel overdacht. Elk schilderij vergt zorgvuldig voorbereidend werk: zodoende zijn alle accidenten - explosies, verflekken, krabbels, vlekken - meesterlijk beheerst waardoor een diep zinnelijke, krachtige en briljante kunst ontstaat. Als een sjamaan bevraagt en verzoent Tomek Partyka de krachten van de natuur en de spirituele energie van de mens.