Roberto Polo Gallery

The Gallery will close for Easter on Sunday, April 16th, 2017;

PRESS RELEASE | COMMUNIQUÉ DE PRESSE | PERSBERICHT


 

Press release

 

Maria Roosen | Fruits of Love

Wim Wauman | False Friends

 

 

10.09.2015 - 08.11.2015

 

 

Roberto Polo Gallery is pleased to present two solo exhibitions simultaneously: Maria Roosen | Fruits of Love, comprising around thirty multi-media works (installations, sculptures and watercolours), some spanning her evolution, others never shown before and still others recent; and Wim Wauman | False Friends, comprising over forty recent photographs, all archival pigment prints on fine art paper. Both exhibitions will be accompanied by an illustrated catalog. The first - 88 pages - by Clare Lilley, Director of Programme, Yorkshire Sculpture Park, Wakefield. The second - 80 pages - by Martin Barnes, Senior Curator of Photographs, Victoria and Albert Museum, London.

 

Maria Roosen (Netherlands, 1957) is a sculptor and conceptual artist who lives and works in Arnhem. A graduate of the Moller Institute in Tilburg and the Academy of Art and Design in Arnhem - institutions reputed for their high standards - Roosen majored in sculpture after following multi-disciplinary artistic training. Early on, Roosen undertook installation and sculpture projects of great breath, in wood, textile, foam and glass, which became her favourite medium. Once inspired by the 'ready-made' and Constructivism, she rapidly established a consistent and ambitious practice in an original and atypical  style, both exuberant and harmonious, tinged by lightness and a sense of humour. For virtually thirty years, Roosen has regularly exhibited internationally. Although this is her first solo appearance in Brussels, she last showed in Belgium at Middle Gate 2013 Geel, exhibition conceived and curated by Jan Hoet, founder of S.M.A.K. in Ghent. He recommended Roosen to Roberto Polo Gallery, where she participated in the exhibition Summer in 2015. Maria Roosen, Marlene Dumas and Marijke van Warmerdam represented the Netherlands in the 46th edition of the Venice Biennial in 1995. It was the first time in history that a country was represented only by women at this important event. Roosen's works are conserved in the permanent collections of major museums.

 

Her works, often highly coloured, regardless of their forms - whether sculpture, installation, watercolour or embroidery - clearly evolve, either subtly or frankly expressed, around her theme of predilection: the human body, somewhere between feminine and masculine. This gender ambiguity is a pretext to approach sexuality with a healthy and amused vision, devoid of any pornographic connotation. It is also an ode to fertility and vitality, evoked by works overflowing with passion and symbiotically related to nature. Thus phallic and vaginal forms are represented without inhibition, with humour, aestheticism and generosity. Roosen evolves in a kind of mysticism toned with fantasy. Her work reveals an intimate relationship with the Cosmos, linked without transition and spontaneously to matter: the human body represented in an uninhibited and fragile manner evoked by the medium of glass; Nature is invoked in its raw form, in the manner of a protective and enveloping figure (a tree dressed with a knit wool 'sweater', a monumental embroidery reminiscent of a luxuriant nature).

 

The round form, rendered propitious by ubiquitous carnal representation, figures in much of Maria Roosen's oeuvre. She sees it as an obvious and ideal form which evokes our very origin and structure, binding us to the Cosmos and matter. When  Roosen began creating her  glass spheres, she was marked by the transparent globe figuring in Tintoretto's painting  Paradise at Venice's Ducal Palace. The circle is the spherical shape of the object which inspires in her unlimited fascination and perfection. The black sphere is as important and meaningful for Roosen as Malevich's Black Square (1915). In Roosen's vision, it is a vital construction, which in terms of sculpture, is so rich in narrative that it is beyond explanation. The transparency of glass thus facilitates visual perception. Reflection is also at the core of Roosen's work: playing on the transparent to opaque ambiguity of the medium, reinforced by her use of it, she gives a determinant role to the mirror effect, just like Flemish Renaissance painters did. Roosen also evokes her fascination for convex reflective surfaces in subtle reference to the painting The Arnolfini Portrait by Jan van Eyck (1434), where the central mirror in the background, a kind of hidden portrait, structures the image and provides spatial volumes. Mirror has a powerful effect on visual perception, simultaneously able to transform space and return it to its own image, in the manner of a self-portrait.

 

Wim Wauman (Belgium, 1976) is a photographer who lives and works in Sint-Niklaas near Antwerp. A graduate of the Royal Academy of Fine Arts in Antwerp and laureate of the High Institute of Fine Arts Antwerp (HISK), the artist has actively exhibited for virtually ten years. After participating in the group show Spread in Prato in Italy (2002), he exhibited his work Tourists In Mallorca (1998) alongside paintings by Gauguin, Léger, Monet and Turner at the inaugural exhibition Happiness: A Survival Guide for Art and Life (2003) of the Mori Art Museum in Tokyo. Wauman participated in the 4th International Biennial of Photography and Visual Arts of Liège in 2004, and in 2010, at the festival Sugary Photographs with Tricks, Poses & Effects in Antwerp. False Friends is his first solo exhibition in Brussels.

 

Since 2007, Wauman's work has focused on several studio projects consisting of still lifes created from compositions of objects and collages. The artist is engaged in a subtle visual game that disturbs normal cognitive perception and the usual vision of things. Each of his works absorbs our gaze in a fascinating effort of concentration - in the manner of a chess game -  exuding surprising and ludicrous images that are both graphic and deeply pictorial. Beyond the aspects of gaming and aesthetic pleasure, it is work created by meticulous and careful composition, a vision of a complex world transfigured by Wauman, thus propelling us to the frontiers of the strange and unreal. His fascination for line and object led him to collect 'inspirational objects' from 150 artists, many famous, since his project Paraphernalia: for example, Polly Apfelbaum, Dirk Braeckman, Julie Cockburn, Richard Deacon, Jan Fabre, Karin Hanssen, Hans Op de Beeck, Nedko Solakov, Zin Taylor, Koen van den Broek, Jan Vanriet and Bernhard Willhelm.

 

Wauman's project False Friends consists of two series of images that are, in fact, transcriptions of one another. The artist first draws shapes and geometric lines that he subsequently transcribes into high relief assemblages made of wood veneers. Photographed in direct light to cast shadows on the surfaces, the series of images Veneers was transformed into three-dimensional stage sets for a new series of still lifes: Compositions. Or vice versa: by reversing the process, we may speak of 'falsifications'.

 

Wauman invites the viewer to participate in a complex visual and intellectual game that engages him in active interaction. In his previous project, Paraphernalia, the artist created a complex miniature diorama with wood assemblage backgrounds, where he staged objects, as if these were actors, imbuing them with unexpected meanings. In False Friends, Wauman sometimes chooses to exit the actors from the stage, thus allowing the background architecture to speak for itself. The process bares to the essential in order to intensify the abstract narrative essence of the work. Through a series of transitions between photography and complimentary media - drawing, collage and sculpture - Wauman is able to evolve his work, revealing the tangible and conceptual transformations. The artist covers his own perceptual tracks by refining the various stages of his preparatory wood craftsmanship which is crucial for the outcome of the final photographic product.

 

The title of Wauman's exhibition is a reference to linguistic confusion, to false friends: two words that look and sound similarly, but because they are from two different languages, have different meanings. Just like some words from one language to another can be inter-changed, the phases of Wauman's creative process also can, thus giving birth to ambiguity. It is an allusion to intentional anomalies that contribute to the enigmatic aspects of his universe. Wim Wauman likes to play with language: he titles his works on the basis of the etymology of words and sometimes offers us a mysterious formula, an enigma, a riddle, an index by which to decipher his choice to bring together certain objects in the manner of a family portrait or of a group of friends.

 

 

www.mariaroosen.com

 

www.wimwauman.com

 

Communiqué de presse

 

Maria Roosen | Fruits of Love

Wim Wauman | False Friends

 

10.09.2015 - 08.11.2015

 

 

Roberto Polo Gallery a le plaisir de présenter simultanément deux expositions solo : Maria Roosen | Fruits of Love, une trentaine d'œuvres en diverses techniques (installations, sculptures, aquarelles), quelques unes révélant son évolution, d’autres jamais présentées auparavant, d’autres enfin plus récentes, et Wim Wauman | False Friends, plus de quarante photographies récentes, giclées sur papier beaux-arts. Ces deux expositions sont accompagnées chacune par un catalogue illustré et présenté, le premier - 88 pages - par Clare Lilley, Directeur du programme du Yorkshire Sculpture Park, Wakefield, et le second - 80 pages - par Martin Barnes, Conservateur-en-chef du département de la photographie du Victoria and Albert Museum, Londres.

 

Maria Roosen est une sculpteur et artiste conceptuelle néerlandaise, née en 1957 à Oisterwijk, qui vit et travaille à Arnhem. Diplômée du Moller Institut à Tilburg et de l’Académie des arts et du design d’Arnhem, deux établissements réputés pour leur exigence, Maria Roosen s’est spécialisée en sculpture après avoir suivi une formation pluri-artistique. Elle s’engage très tôt dans des projets de sculptures et des installations de grande envergure, en bois, textile et mousse, puis en verre qui sera son matériau de prédilection. Inspirée un temps par le 'ready-made' et le constructivisme, Maria Roosen affirme assez rapidement, de par une pratique soutenue et ambitieuse, un style atypique bien à elle, à la fois exubérant et harmonieux, teinté de légèreté et d’humour. Depuis une trentaine d’années, elle expose régulièrement à l'international. Bien que ce soit sa première apparition solo à Bruxelles, elle a déjà été exposée en Belgique à Middle Gate 2013, Geel, exposition conçue et organisée par Jan Hoet, fondateur du S.M.A.K. à Gand. Celui-ci a recommandé Roosen à la Roberto Polo Gallery où elle a participé à la collective Summer en 2015. Maria Roosen, à côté de Marlene Dumas et Marijke van Warmerdam, a représenté les Pays-Bas à la 46ème édition de la Biennale de Venise en 1995. C'était la première fois dans l'histoire qu'un pays était représenté seulement par des femmes à cette manifestation. Ses œuvres font partie de collections privées et institutionnelles importantes.

 

Ses œuvres, souvent hautes en couleurs, quelles que soient leurs formes - sculptures, installations, aquarelles ou broderies - évoluent clairement selon un thème de prédilection, qu’il soit suggéré ou sans équivoque : le corps, entre féminin et masculin. Cette ambiguïté sur le genre est prétexte à aborder la sexualité avec un regard sain et amusé, qui vide la représentation corporelle de toute connotation pornographique. C’est également une ode à la fécondité et à la vitalité, évoquée par des œuvres débordantes d’énergie et de passion, en lien étroit avec la nature. Ainsi les formes phalliques ou vaginales, sont représentées sans inhibition avec humour, esthétisme et générosité. Roosen développe, en un mysticisme teinté de fantaisie, une relation fusionnelle au cosmos qui la lie sans transition et dans un élan spontané à la matière : le corps est investi sans tabou mais dans sa fragilité, évoquée par le verre ; la nature est invoquée dans sa forme brute, à la manière d’une figure protectrice et enveloppante (tricot autour d’un arbre, broderie monumentale rappelant une nature luxuriante).

 

La forme ronde, rendue propice par la figuration omniprésente du charnel, s’impose, dans une grande partie de l’œuvre de Maria Roosen. L’artiste la considère comme la forme évidente et idéale, qui évoque notre origine et notre structure et nous lie au cosmos et à la matière. Lorsqu’elle débute dans la réalisation de sphères en verre, elle est marquée par le globe transparent de la peinture Le Paradis de Tintoret du Palais des Doges à Venise. Le cercle et la forme sphérique de l’objet lui inspirent une fascination et une perfection sans limite. La sphère noire est d’ailleurs aussi essentielle pour Roosen que Le carré noir de Malevitch (1915), en  terme de gravité et de signification. C’est, aux yeux de Roosen, une construction vitale, qui en terme de sculpture, est tellement riche en narration qu’elle se passe d’explication. La transparence du verre ainsi obscurcie trouble sur le regard et la perception visuelle.

Le reflet est d’ailleurs au cœur de l’œuvre de l’artiste : en jouant sur l’ambiguïté de la matière du transparent à l’opaque, renforcé par l’utilisation, Maria Roosen donne une place décisive à l’effet miroir, tout comme la peinture flamande à la Renaissance. L’artiste évoque d’ailleurs sa fascination pour les surfaces réfléchissantes convexes en relation avec le tableau Les Époux Arnolfini de Jan van Eyck (1434), où le miroir central en arrière-plan, espèce de portrait dissimulé, structure l’image et rend compte des volumes de l’espace. La matière miroir a un effet puissant sur la perception capable tout à la fois de transformer l’espace et de renvoyer à sa propre image, à la manière d’un autoportrait.

 

Wim Wauman est un photographe belge, né en 1976, qui vit et travaille à Sint-Niklaas près d'Anvers. Diplômé de l’Académie Royale des Beaux-Arts d’Anvers et lauréat du Haut Institut des Beaux-Arts d’Anvers (HISK), l’artiste expose activement en Europe et à l’international depuis une dizaine d’années. Après une participation à une exposition collective Spread in Prato en Italie (2002), il présente son travail Tourists In Mallorca (1998) aux côtés de peintures de maîtres (Claude Monet, Paul Gauguin, Fernand Léger, William Turner) à l’exposition inaugurale Happiness: A Survival Guide for Art and Life (2003) du Musée d’Art Mori à Tokyo. Il participe en 2004 à la 4ème Biennale Internationale de la Photographie et des Arts Visuels de Liège, puis en 2010 au Festival de photographie Sugary Photographs with Tricks, Poses & Effects à Anvers. False Friends est sa première exposition en solo à Bruxelles.

 

Depuis 2007, le travail de l’artiste se focalise sur plusieurs projets réalisés en studio : il s’agit de natures mortes  créées à partir de compositions subtiles d’objets et de collages. Wauman se prête à un véritable jeu visuel, qui trouble la perception cognitive et optique habituelle des éléments. Chacune de ses œuvres absorbe le regard engagé dans un effort de concentration fascinant, à la manière d’un jeu d’échecs. Il s’en dégage des images surprenantes et ludiques, à la fois graphiques et profondément picturales. Au-delà du jeu et du plaisir esthétique, créé par un travail de composition méticuleux et soigné, une vision du monde complexe transfigure, menant aux confins de l’étrangeté. Sa fascination pour la ligne et l’objet  l’amène à réaliser une collecte : à travers son projet Paraphernalia (2013), Wim Wauman invite à contribuer à ses œuvres en lui soumettant 'un objet d’inspiration'. Aujourd’hui près de 150 artistes ont participé à sa collection. On compte parmi eux de grands noms tels que Polly Apfelbaum, Dirk Braeckman, Julie Cockburn, Richard Deacon, Jan Fabre, Karin Hanssen, Katja Mater, Hans Op de Beeck, Nedko Solakov, Zin Taylor, Koen van den Broek, Jan Vanriet et Bernhard Willhelm.

 

Le projet False Friends consiste en deux séries d’images, qui sont en réalité des transcriptions de chacune. Wauman dessine au préalable des formes et des lignes géométriques, destinées à être mises en relief à partir de découpes issues de plaquages de bois. Photographiée à la lumière directe pour provoquer de l’ombre sur la surface, la série d’images Veneers a été transformée en décors en trois dimensions pour une nouvelle série de natures mortes, Compositions. Ou vice et versa : en inversant le procédé on peut parler de 'falsifications'.

 

Wim Wauman invite le spectateur à un jeu visuel et cérébral dont les chemins complexes engagent une interaction active. Dans son précédent travail Paraphernalia, Wauman créait un diorama miniature complexe, sur fond d’un assemblage de bois, mettant en scène les objets à la manière de véritables personnages, qui prenaient une signification inédite. Dans False Friends, l’artiste parfois fait le choix de faire sortir les personnages de la scène, laissant apparaître l’architecture d’arrière-plan caractéristique, qui parle d’elle-même. Le procédé est épuré jusqu’à intensifier l’essence abstraite narrative de l’œuvre. Par une série de transitions entre la photographie et les médias complémentaires - dessin, collage et sculpture - Wim Wauman parvient à faire évoluer son œuvre, laissant apparaître les transformations tangibles et conceptuelles. Le photographe brouille les pistes perceptives en affinant les différentes étapes du travail artisanal préparatoire, crucial dans l’aboutissement du produit photographique final.

 

Le titre de l’exposition est une référence aux faux amis linguistiques, à savoir deux termes issus de deux langues différentes qui portent à confusion puisqu’ils présentent des similarités visuelles ou sonores mais ont une signification bien différente. Tout comme certains mots d’une langue à une autre, les étapes du procédé de Wim Wauman peuvent s’inter-changer, donnant naissance à une ambiguïté créative. C’est une allusion aux anomalies intentionnelles, qui contribuent aux aspects énigmatiques de son univers. Wim Wauman se plait d’ailleurs à jouer avec la langue : il titre ses œuvres, en se basant sur l’étymologie des mots et livre parfois une formule mystérieuse, indice pour déchiffrer son choix de réunir ensemble certains objets, à la manière d’un portrait de famille ou d’un groupe d’amis.

 

 

www.mariaroosen.com

 

www.wimwauman.com

 

Persbericht

 

Maria Roosen | Fruits of Love

Wim Wauman | False Friends

 

 

 

Roberto Polo Gallery heeft het genoegen twee gelijktijdige solotentoonstellingen aan te kondigen: Maria Roosen | Fruits of Love met een dertigtal multimediale werken (installaties, sculpturen, aquarellen), waaronder recente realisaties en werken die nog nooit te zien waren, naast enkele verwezenlijkingen die haar artistieke evolutie weerspiegelen; en Wim Wauman | False Friends waarin meer dan veertig recente foto’s zijn samengebracht, allemaal gicleedrukken op hoogwaardig fineartpapier. Elke tentoonstelling heeft een eigen geïllustreerde catalogus: de eerste telt 88 pagina’s en werd samengesteld door Clare Lilley, Director of Programme, Yorkshire Sculpture Park, Wakefield; de tweede bevat 80 pagina’s en is van de hand van Martin Barnes, Senior Curator of Photographs, Victoria and Albert Museum, Londen.

 

Maria Roosen (Nederland, 1957) is beeldhouwster en conceptueel kunstenaar. Zij woont en werkt in Arnhem. Na haar opleiding aan het Mollerinstituut in Tilburg studeerde zij aan de eveneens internationaal gereputeerde ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem. Zij genoot een multidisciplinaire artistieke vorming en specialiseerde zich vervolgens in de beeldhouwkunst. Reeds vroeg in haar loopbaan maakte zij omvangrijke installaties en sculpturen van hout, textiel, foam en vooral glas dat haar favoriete medium werd. Aanvankelijk enige tijd geïnspireerd door de readymade en het constructivisme, ontwikkelde zij vrij snel een heel eigen consistente en ambitieuze visie waaraan zij uitdrukking geeft in een originele, atypische stijl. Haar kunst is exuberant en toch harmonieus, met een speelse toets en doortrokken van humor. Nu al bijna dertig jaar exposeert Roosen in binnen- en buitenland. Dit is haar eerste individuele tentoonstelling in Brussel. Enkele jaren geleden nam zij in België deel aan het evenement Middle Gate 2013 Geel, een tentoonstelling die was opgezet door Jan Hoet, de grondlegger van het S.M.A.K. in Gent. Hoet bracht haar oeuvre onder de aandacht van Roberto Polo Gallery, waarna Roosen mee op het affiche stond van de groepstentoonstelling Summer (2015). Samen met Marlene Dumas en Marijke van Warmerdam vertegenwoordigde zij Nederland op de 46e Biënnale van Venetië (1995). Voor het eerst in de geschiedenis van dit belangrijke evenement werd een land door alleen vrouwelijke kunstenaars vertegenwoordigd. Werken van Roosen zijn opgenomen in de vaste collectie van verscheidene vooraanstaande musea.

 

De dikwijls felgekleurde sculpturen, installaties, aquarellen en borduurwerken zijn doorgaans, ongeacht de gekozen techniek, nu eens subtiele, dan weer expliciete variaties op Roosens favoriete thema: het menselijk lichaam tussen vrouwelijk en mannelijk in. Deze ambiguïteit laat de kunstenares toe het seksuele met een open en geamuseerde blik te benaderen, zonder dat het met pornografische connotaties wordt beladen. Haar oeuvre, barstensvol energie en passie en in symbiose met de natuur, is als het ware een ode aan de vruchtbaarheid en de levenskracht. Als zij fallische en vaginale vormen weergeeft, doet zij dat ongeremd en altijd met humor, generositeit en zin voor esthetiek. Het lijkt alsof zij bezield is door een fantasierijk mysticisme waardoor zij in een nauwe relatie tot de kosmos staat en heel direct en spontaan met de materie verbonden is: het menselijk lichaam wordt op een vrije manier maar tegelijk, door het gebruik van glas, ook als iets broos voorgesteld. De natuur wordt in haar oervorm opgeroepen, als een beschermende omhullende figuur (een boom die gekleed is in een gebreide wollen ‘trui’; een monumentaal borduurwerk dat aan een weelderige natuur doet denken).

 

In veel werken van Maria Roosen verschijnt de ronde vorm. Deze leent zich immers perfect voor de alomtegenwoordige allusies op lichamelijke elementen in haar oeuvre. Voor haar is het de meest vanzelfsprekende, ja de ideale vorm, weerspiegeling van onze diepste oorsprong en structuur, van onze band met de kosmos en de materie. In de periode dat zij glasbollen begon te maken, was zij sterk onder de indruk van de transparante globe in Tintoretto’s schilderij Het paradijs in het Dogenpaleis van Venetië. De cirkel, of de bolvorm van het object, inspireert haar eindeloos door zijn fascinerende perfectie. De zwarte bol is voor Roosen even belangrijk en veelbetekenend als het zwarte vierkant voor Malevich (1915). Zij beschouwt dit element als een vitale constructie, die haar sculpturen zoveel inhoud geeft dat elke verklaring ontoereikend wordt. Ook de transparantie van het glas draagt bij tot het visuele beeld. Trouwens, nog een wezenskenmerk van Roosens oeuvre is de weerspiegeling: door in haar gebruik van glas te spelen met de ambiguïteit transparant-opaak geeft zij het spiegeleffect een cruciale functie, net zoals de Vlaamse renaissanceschilders deden. Haar convexe weerspiegelende oppervlakken bevatten een subtiele verwijzing naar Jan van Eycks portret van Giovanni Arnolfini en zijn vrouw (1434), waar de spiegel centraal in de achtergrond, als een soort verborgen portret, het beeld structureert en de ruimtelijke volumes aangeeft. Een spiegeleffect beïnvloedt sterk de waarneming want het verandert de ruimte en confronteert deze met haar eigen beeld, op de wijze van een zelfportret.

 

Wim Wauman (België, 1976) is fotograaf. Hij woont en werkt in Sint-Niklaas bij Antwerpen. Na zijn studie aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen vervolledigde hij zijn opleiding aan het Hoger Instituut voor Schone Kunsten (HISK) in dezelfde stad. Zijn werk was de voorbije tien jaar te zien op tentoonstellingen in en buiten Europa. Hij nam bijvoorbeeld deel aan de groepstentoonstelling Spread in Prato in Italië (2002) en presenteerde zijn werk Tourists In Mallorca (1998) tijdens de openingstentoonstelling van het Mori Art Museum in Tokio (Happiness: A Survival Guide for Art and Life, 2003), waar zijn bijdrage hing naast schilderijen van Gauguin, Léger, Monet en Turner. In België was hij vertegenwoordigd op de 4e Biennale Internationale de la Photographie et des Arts Visuels de Liège (2004) en op het fotografiefestival Sugary Photographs with Tricks, Poses & Effects in Antwerpen (2010). False Friends in Roberto Polo Gallery is zijn eerste solotentoonstelling in Brussel.

 

Sinds 2007 legt Wauman zich vooral toe op projecten binnen de muren van zijn atelier en fotostudio, met name op stillevens die hij creëert uitgaande van composities van objecten en collages. Deze werken zijn gericht op een subtiel visueel spel dat de normale cognitieve perceptie en de gewone waarneming der dingen ontregelt. Onze blik wordt gevangen in een fascinerende inspanning tot geconcentreerd kijken, op de manier van een schaakspel. Voor onze ogen verschijnen verrassende en ludieke beelden die tegelijk grafisch en door en door picturaal zijn. Achter de speelsheid en esthetiek van het beeld gaat een minutieuze en bestudeerde compositie schuil. Wauman leidt ons binnen in een door hem gemetamorfoseerde complexe wereld en brengt ons zo onbehaaglijk dicht bij het vreemde en onwerkelijke. Zijn fascinatie met lijn en object lag in het najaar van 2012 aan de basis van het project Paraphernalia, waarbij hij aan groot aantal kunstenaars, onder wie verscheidene beroemdheden, ‘een inspirerend en/of betekenisvol object’ vroeg, om er stillevens mee te maken die hij vervolgens fotografeerde in zijn atelier. Polly Apfelbaum, Dirk Braeckman, Julie Cockburn, Richard Deacon, Jan Fabre, Karin Hanssen, Hans Op de Beeck, Nedko Solakov, Zin Taylor, Koen van den Broek, Jan Vanriet en Bernhard Willhelm zijn slechts enkele van de 150 kunstenaars die sindsdien op zijn uitnodiging reageerden.

 

Waumans project False Friends bestaat uit twee reeksen beelden die in feite transcripties van elkaar zijn. De kunstenaar tekende eerst contouren en geometrische vormen en zette die om in assemblages in haut-reliëf, gemaakt van fineerhout. Door deze composities onder direct kunstlicht te fotograferen creëerde hij een spel van schaduwen op de oppervlakken. Vervolgens transformeerde hij de werken van de reeks Veneers tot driedimensionale decors voor een nieuwe groep stillevens: Compositions. Of vice versa: door het werkproces om te keren ontstaan als het ware ‘vervalsingen’.

 

Waumans complexe visuele en intellectuele spel sleept de toeschouwer mee in een levendige interactie. In zijn vorige project, Paraphernalia, schiep de kunstenaar een ingewikkeld soort miniatuurdiorama met houtassemblages als achtergrond en voorwerpen die als acteurs op het toneel staan en verrassende betekenissen krijgen. In False Friends koos Wauman ervoor om de acteurs soms van de scène te verwijderen, zodat de typische achtergrondarchitectuur voor zichzelf spreekt. Dit uitpuringsproces legt nog sterker de abstracte narratieve essentie van de werken bloot. Met behulp van een reeks overgangen tussen de fotografie en complementaire media – tekening, collage, sculptuur – introduceert Wauman een ontwikkeling in zijn werk, waarbij hij zowel de tastbare als de conceptuele transformaties zichtbaar maakt. Hij wist echter gaandeweg zijn eigen sporen uit door het steeds verder verfijnen van het voorbereidende ambachtelijke werk dat cruciaal is voor de verwezenlijking van het fotografische eindproduct.

 

De titel van Waumans tentoonstelling alludeert op een verwarrend taalkundig verschijnsel, namelijk dat van de ‘valse vrienden’: twee woorden die in twee verschillende talen erg op mekaar lijken maar in elk van die talen een andere betekenis hebben (voorbeeld: Kachel betekent in het Duits niet ‘kachel’ maar ‘tegel’). Zoals sommige woorden uitwisselbaar zijn in verschillende talen, zo zijn ook de fases van Waumans creatieve proces uitwisselbaar, waardoor een dubbelzinnigheid ontstaat. Met zulke opzettelijke anomalieën versterkt de kunstenaar het enigmatische karakter van zijn universum. Dat hij graag met taal speelt blijkt uit de titels van zijn werken: hij kiest ze op basis van de etymologie van woorden, als een mysterieuze formule, een raadsel, een aanwijzing waarmee wij kunnen proberen uit te vissen waarom hij bepaalde objecten samenbrengt op de manier van een familieportret of een groep vrienden.

 

 

www.mariaroosen.com

 

www.wimwauman.com