Roberto Polo Gallery

The Gallery will close for Easter on Sunday, April 16th, 2017;

PRESS RELEASE - KOEN DE COCK | HERMITS & WRESTLERS & OLIVIER LARIVIERE | HIC ET NUNC


Press Release

 

Koen De Cock I Hermits & Wrestlers

 

Olivier Larivière I Hic et Nunc

 

Friday 12.05.2017 – Sunday 09.09.2017

 

 

Roberto Polo Gallery is pleased to present two solo exhibitions of contrasting figurative representation in oil paint on canvas: Koen De Cock I Hermits & Wrestlers and Olivier Larivière I Hic et Nunc. The exhibitions will be on view to the general public during the gallery’s opening hours from Friday, May 12th, 2017, to Sunday, September 9th, 2017.

 

Koen De Cock (Ghent, Belgium, 1978) lives and works in Ghent and during his travels. In 2013, his first solo exhibition in Roberto Polo Gallery imposed its captivating originality, resulting from a theme that is both classical and singular, underlined by a watercolour on paper technique that combined rigour and inventiveness. This new exhibition, titled Hermits & Wrestlers, comprising 27 recent oil paintings on canvas, is in direct succession of the previous one, titled Shepherds, both titles referring to the artist's subject of predilection: the male nude struggling to fuse with a boundless and luxuriant nature.

 

The nude is indeed a classic theme in the history of art, and to translate and reinterpret this subject with precision, in all stylistic movements, has been an obsession of many artists since the Renaissance. Koen De Cock is an admirer of Albrecht Dürer, Lucas Cranach the Elder, and above all of Paulus Pontius, artists in whom Michelangelo also finds a place. The intensity of the look that typifies the characters of Koen De Cock ‘s paintings evoke the ‘terribilità’ of the Italian master.

 

However, Koen De Cock is not an artist of the past, rather the contrary. He transmutes his life models during the creative process: his nudes are symbiotically and symbolically integrated with nature, luting to become one and the same with it, their anatomy dismembered or reassembled, and often wrestling violently between themselves. It is not Koen De Cock’s intention to portray violence, but like Goya in his painting Fight to the Death with Clubs (circa 1820-23) in the Museo del Prado, the endless inner struggle that every human being carries and his refusal to learn from history. That intention permeates all of his work, whether hermits or wrestlers.

 

Grounded on a classical approach to drawing, the technique used by Koen De Cock bears a profound singularity. Indeed, as an engraver, the artist constructs his figures by plots with oil painting of an extreme finesse, an acute delicacy that allows him to represent minute wrinkles around an eye and the unfathomable depth of its iris. This obsessive attention to detail would serve only a trivial realism if it did not describe a body subjected to an eternal struggle in its effort to marry nature or be married by it, underlined by a palette of startling, unreal, and pure colours that contrast subtly.

 

The art of Koen De Cock is founded on the tension that arises from his raw realism, an imaginary world confined to the domain of the fantastic, brute force, and the compulsive detail of their rendering. This tension also emanates from his intentionally strenuous figure ground relationships. To perpetuate themselves, his protagonists struggle to merge with nature, whether in the form of flora or fauna, or both. His compositions contrast the spontaneous vitality of nature in all of its lavishness, unalterable beauty, and its continual renewal, with the tragic finitude of man.

 

Koen De Cock often travels and like a gipsy stays at the places he chooses: he then takes a look at men and their surrounding nature, and lets them pervade into his work. In his work, tension does not, however, rhyme with opposition, but rather with fusion: it indeed builds a new universe renewing the interpretation of the work: the naked body in nature is not only finite and fragile, but infinitely poetic. Each of Koen De Cock’s works spreads before us a tapestry of life.

 

 

 

Olivier Larivière (Saint-Germain-en-Laye, France, 1978) lives and works in Montreuil, a suburb of Paris. His first solo exhibition in Roberto Polo Gallery, Hic et Nunc, comprises 10 recent oil paintings on canvas. Larivière’s work opens before us like plays staged at night in empty lots, in city suburbs at the edge of nowhere—the places seem familiar to us, undoubtedly because they are interchangeable with our own. Adults, adolescents, children, and stray animals find themselves there mysteriously, surrounded by furniture, objects, and dilapidated vehicles that recur from one canvas to another without connecting links. These beings and things have been gathered according to the laws of chance, or necessity.

 

Fascinated by old and contemporary masters, such as Velázquez, Titian, and Delacroix, as well as by Lucian Freud and Eric Fischl, Larivière’s inspiration is mostly drawn both from bric-a-brac of personal photographs and images borrowed from the immense web of Internet. Classified and listed, that image well becomes manna of abundance from which the artist sources his work.

 

According to Larivière, all his recent paintings now in Roberto Polo Gallery also contain a more personal source: “The memory of my mother stopping in the street to scrutinise the junk and antiques proposed by dealers has partly nurtured this series where the protagonists are staged like and with furniture and objects in unidentifiable places. My mother’s figure appears for the first time in these paintings.”

 

Larivière further says: “I also play with recurrent characters, objects, and situations from one painting to another, thus deliberately questioning the narrative function in painting. My work possesses a cinematic aspect drawn from my passion and fascination for, among others, the film masterpiece Last Year at Marienbad directed by Alain Resnais and written by Alain Robbe-Grillet. Although I am inspired by the history of painting, I do not quote it directly. Contrary to most of the old masters, I line myself with Wim Wenders, Theodoros Angelopoulos, and Gus Van Sant, all film directors fascinated by the anti-hero, the ordinary person in search of identity, not the larger than life hero.”

 

Beyond sources of inspiration, Larivière's work focuses on life. The artist confides: “My focus for years continues to be the transient nature of human life and the dichotomy between Epicureanism and asceticism.”

 

Aligned with the contemporary trend of dream-like realism, allusive in spite of its brutal immediacy, Olivier Larivière's paintings immerse us in an intimate universe played-out by anonymous characters, whose attitudes and environment question our own lives and reach our profoundest inner selves to remind us of our own truths and untruths.

 

www.olivierlariviere.com

 

Communiqué de presse

 

Koen De Cock I Hermits & Wrestlers

 

Olivier Larivière I Hic et Nunc

 

Vendredi 12.05.2017 - Samedi 09.09.2017

 

Roberto Polo Gallery est fière de présenter deux expositions solo de représentations figuratives contrastantes en peinture à l'huile sur toile : Koen De Cock I Hermits & Wrestlers et Olivier Larivière I Hic et Nunc. Les expositions seront accessibles au grand public pendant les heures d'ouverture de la galerie du vendredi 12 mai 2017 au samedi 9 septembre 2017.

 

Koen De Cock (Gand, Belgique, 1978) vit et travaille à Gand ; ainsi que durant ses voyages. En 2013, sa première exposition solo à la Roberto Polo Gallery a imposé son originalité captivante, résultant d'un thème à la fois classique et singulier, soulignée par une technique d'aquarelle sur papier combinant rigueur et inventivité. Cette nouvelle exposition intitulée Hermits & Wrestlers, composée de 27 peintures à l'huile sur toile récentes, est en continuité directe de la précédente, intitulée Shepherds, les deux titres faisant référence au sujet de prédilection de l'artiste : le nu masculin qui s’efforce de se fondre dans une nature infinie et luxuriante.

 

Le nu est en effet un thème classique dans l'histoire de l'art, sujet traduit et réinterprété dans tous les mouvements stylistiques, a été une obsession de nombreux artistes depuis la Renaissance. Koen De Cock est un admirateur d'Albrecht Dürer, de Lucas Cranach l'Ancien, et surtout de Paulus Pontius, artistes parmi lesquels Michelangelo trouve également sa place. L'intensité du regard qui caractérise les personnages des peintures de Koen De Cock évoque le « terribilità » du maître italien.

 

Cependant, Koen De Cock n'est pas un artiste du passé, plutôt le contraire. Il transforme ses modèles vivants pendant le processus créatif : ses nus sont symbiotiques et symboliquement intégrés à la nature - se penchant pour devenir une seule et même entité avec elle, leur anatomie démembrée ou rassemblée - et se confrontant souvent violemment entre eux. Ce n'est pas l'intention de Koen De Cock de décrire la violence, mais plutôt comme Goya dans sa peinture Duel au gourdin (vers 1820-23) exposée au Museo del Prado, la lutte intérieure sans fin que tout être humain porte et son refus d'apprendre de l’histoire. Cette intention imprègne tout son travail, qu’il s’agisse d’ermites ou de lutteurs.

 

Basée sur une approche classique du dessin, la technique utilisée par Koen De Cock a une singularité profonde. En effet, en tant que graveur, l'artiste construit ses figures de façon fragmentée avec une peinture à l'huile d'une extrême finesse, une délicatesse aiguë qui lui permet de représenter de fines rides autour d'un oeil et la profondeur insondable de son iris. Cette attention obsessionnelle du détail ne servirait qu'un réalisme trivial si elle ne décrivait pas un corps soumis à une lutte éternelle dans son effort pour épouser la nature ou en être marié, souligné par une palette de couleurs surprenantes, irréelles et pures qui contrastent subtilement.

 

L'art de Koen De Cock repose sur la tension qui résulte de son réalisme brut, d'un monde imaginaire confiné au domaine de la force brutale fantastique et du détail compulsif de son rendu. Cette tension provient également de ses relations terrestres intentionnellement intenses. Pour se perpétuer, ses protagonistes luttent pour fusionner avec la nature, que ce soit sous forme de flore ou de faune, ou les deux. Ses compositions mettent en contraste la vitalité spontanée de la nature dans toute sa beauté, sa beauté inaltérable et son renouvellement continu, avec la finesse tragique de l'homme.

 

Koen De Cock voyage souvent et, tel un gitan, reste dans les lieux qu'il choisit : il regarde les hommes et leur nature environnante, et les laisse inspirer son travail. Dans ce dernier, la tension ne rime pas avec opposition, mais plutôt avec fusion : elle construit en effet un nouvel univers renouvelant l'interprétation de l'œuvre : le corps nu dans la nature n'est pas seulement fini, mais fragile et infiniment poétique. Chacune des œuvres de Koen De Cock déploie devant nous une tapisserie de vie.

 

 

 

Olivier Larivière (Saint-Germain-en-Laye, France, 1978) vit et travaille à Montreuil, en banlieue parisienne. Sa première exposition solo à la Roberto Polo Gallery, Hic et Nunc, comprend 10 récentes peintures à l'huile sur toile. Le travail de Larivière s'ouvre devant nous comme des jeux organisés la nuit dans des lieux vides, en banlieue, près de nulle part. Ces endroits nous semblent familiers, sans doute parce qu'ils sont similaires aux nôtres. Les adultes, les adolescents, les enfants et les animaux errants se retrouvent mystérieusement entourés de meubles, d'objets et de véhicules délabrés qui se reproduisent d'une toile à l'autre sans liens de connexion. Ces êtres et ces choses ont été rassemblés selon les lois du hasard, ou de la nécessité.

 

Fasciné par des maîtres anciens et contemporains, tels que Velázquez, Titien et Delacroix, ainsi que par Lucian Freud et Eric Fischl, l'inspiration de Larivière est principalement tirée à la fois de bric-a-brac de photographies personnelles et d'images empruntées à l'immense ressource d'Internet. Classifiée et répertoriée, cette image devient une manne d'abondance sur laquelle l'artiste fonde son travail.

 

Selon Larivière, toutes ses peintures récentes actuellement dans la Roberto Polo Gallery contiennent également une source plus personnelle : « Le souvenir de ma mère qui s'arrête dans la rue pour examiner les déchets et les antiquités proposés par les marchands a en partie nourri cette série où les protagonistes sont organisés comme et avec des meubles/objets, dans des endroits non identifiables. La figure de ma mère apparaît pour la première fois dans ces peintures. »

 

Larivière dit en outre : « Je joue également avec des personnages, des objets et des situations récurrents d'une peinture à l'autre, en questionant délibérément la fonction narrative dans la peinture. Mon travail possède un aspect cinématographique tiré de ma passion et de ma fascination pour, entre autres, le chef-d'œuvre L'année dernière à Marienbad dirigé par Alain Resnais et écrit par Alain Robbe-Grillet. Bien que je m'inspire de l'histoire de la peinture, je ne la cite pas directement. Contrairement à la plupart des anciens maîtres, je me suis aligné avec Wim Wenders, Theodoros Angelopoulos et Gus Van Sant, tous les cinéastes fascinés par l'anti-héros, la personne ordinaire en quête d’identité, pas le héros plus grand que la vie. »

 

Au-delà des sources d'inspiration, le travail de Larivière se concentre sur la vie. L'artiste se confie : « Mon attention depuis des années continue d'être la nature transitoire de la vie humaine et la dichotomie entre l'épicurisme et l'ascétisme. »

 

Conformément à la tendance contemporaine du réalisme rêveur, allusive malgré sa brutalité immédiate, les peintures d'Olivier Larivière nous plongent dans un univers intime interprété par des personnages anonymes, dont les attitudes et l'environnement mettent en question nos propres vies et atteignent notre être le plus profond pour nous rappeler nos vérités et contre-vérités.

 

www.olivierlariviere.com

 

Persbericht

 

Koen De Cock I Hermits & Wrestlers

 

Olivier Larivière I Hic et Nunc

 

vrijdag 12-05-2017 – zondag 17-09-2017

 

 

Roberto Polo Gallery kondigt met trots twee solotentoonstellingen aan van contrasterende figuratieve representatie in olieverf op doek: Koen De Cock I Hermits & Wrestlers en Olivier Larivière I Hic et Nunc. Deze tentoonstellingen zijn toegankelijk voor het publiek tijdens de gewone openingsuren van de galerij van vrijdag 12 mei tot zondag 17 september 2017.

 

Koen De Cock (°Gent, 1978) woont en werkt in Gent en op verplaatsing tijdens zijn reizen. Zijn eerste solotentoonstelling in Roberto Polo Gallery in 2013 viel op door de innemende originaliteit vanuit een thema dat zowel klassiek als eigenzinnig was, benadrukt door een waterverf-op-papier techniek die accuraatheid en creativiteit combineerde. Deze nieuwe tentoonstelling, met de titel Hermits & Wrestlers [Kluizenaars en worstelaars], met 27 recente olieverfschilderijen op doek, is een rechtstreekse opvolger van de vorige, getiteld Shepherds [Herders]. Beide titels verwijzen naar het favoriete onderwerp van de kunstenaar: mannelijk naakt dat worstelt met een grenzeloze en weelderige natuur.

 

Het naakt is een klassiek thema in de kunstgeschiedenis, en de precieze vertaling en herinterpretatie van dit onderwerp, in alle stijlen, is sinds de renaissance een obsessie geweest voor vele kunstenaars. Koen De Cock is een bewonderaar van Albrecht Dürer, Lucas Cranach de Oudere, en vooral van Paulus Pontius; in deze kunstenaars leeft ook de geest van Michelangelo. De intensiteit van de blik die de karakters van Koen De Cocks schilderijen typeert, roept de ‘terribilità’ van de Italiaanse meester op.

 

Koen De Cock is echter geen kunstenaar van het verleden, wel integendeel. Hij transmuteert zijn modellen tijdens het creatieve proces: zijn naakten zijn symbiotisch en symbolisch verweven met de natuur, willen ermee een worden; hun anatomie wordt uiteengescheurd of weer samengesteld; vaak worstelen ze onderling heftig. Het is niet de bedoeling van Koen De Cock om geweld weer te geven, maar wel, zoals in Goya’s Gevecht met stokken (ca. 1820-23, Museo del Prado), het eindeloze innerlijke gevecht van iedere mens en zijn weigering om lessen te trekken uit de geschiedenis. Zijn hele oeuvre is doordrongen van die intentie, of het nu gaat om kluizenaars of om worstelaars.

 

De techniek die Koen de Cock gebruikt, gebaseerd op een klassieke benadering van de tekenkunst, is werkelijk uniek. Als graveur maakt de kunstenaar immers zijn figuren door middel van uitlijning met uiterst verfijnde olieverfschildering – een ongelooflijke finesse die hem toelaat om de kleinste rimpels rond een oog en de onpeilbare diepte van de iris weer te geven. Deze obsessieve aandacht voor detail zou slechts triviaal realisme zijn, mocht het geen representatie zijn van een lichaam dat onderworpen is aan de eeuwige worsteling om te proberen een te worden met de natuur, of ermee eengemaakt te worden. Dit wordt benadrukt door een palet van verrassende, onwerkelijke en pure kleuren die subtiel met elkaar contrasteren.

 

De kunst van Koen De Cock vindt haar basis in de spanning die voortkomt uit zijn rauwe realisme, een ingebeelde wereld die in het fantastische opgesloten zit, brute kracht en de dwingende gedetailleerdheid van hun weergave. Deze spanning vloeit ook voort uit de bewust gespannen basisrelaties van zijn figuren. Om zichzelf in stand te houden, pogen zijn protagonisten op te gaan in de natuur, in de vorm van flora, fauna, of beide. Zijn composities stellen de spontane vitaliteit van de natuur in al haar weelderigheid, onveranderlijke schoonheid, en voortdurende vernieuwing tegenover de tragische eindigheid van de mens.

 

Koen De Cock reist veel, en blijft als een zigeuner hangen op de plaatsen die hij zelf uitkiest. Hij kijkt dan naar de mens en de natuur die hem omgeeft en laat hen in zijn werk doordringen. Nochtans rijmt in zijn werk spanning niet met tegenstelling, maar eerder met fusie; ze bouwt immers een nieuw universum waardoor de interpretatie van het werk vernieuwd wordt. Het naakte lichaam in de natuur is niet alleen eindig en kwetsbaar, maar ook oneindig poëtisch. Elk van Koen De Cocks werken vertelt ons het rijke verhaal van het leven.

 

www.koendecock.be

 

 

Olivier Larivière (°Saint Germain-en-Laye, Frankrijk, 1978) woont en werkt in Montreuil, een voorstad van Parijs. Zijn eerste solotentoonstelling in Roberto Polo Gallery, Hic et Nunc, omvat tien recente olieverfschilderijen op doek. De werken van Larivière ontvouwen zich voor ons als toneelstukken die zich ‘s nachts afspelen op verlaten terreinen, in buitenwijken aan de rand van niemandsland. De plaatsen komen ons bekend voor, ongetwijfeld omdat ze omwisselbaar zijn met onze eigen omgeving. Volwassenen, tieners, kinderen en loslopende dieren komen daar op mysterieuze wijze terecht, omgeven door meubilair, objecten en autowrakken die op verschillende doeken, maar zonder verband, voorkomen. Deze wezens en dingen zijn er terechtgekomen door toeval of noodzakelijkheid.

 

Larivière is gefascineerd door oude en hedendaagse meesters zoals Velázquez, Titiaan en Delacroix, maar ook door Lucian Freud en Eric Fischl, en zijn inspiratie komt vooral van een bric-a-brac van persoonlijke foto’s en beelden die hij geleend heeft van het immense wereldwijde web. Eens geordend en opgelijst, wordt die beeldenbron het manna van overvloed waarop de kunstenaar zijn werk baseert.

 

Volgens Larivière bevatten al zijn recente schilderijen die nu in Roberto Polo Gallery te zien zijn, ook een meer persoonlijk element: “De herinnering aan mijn moeder die op straat stopte om de rommel en antiek in uitstalramen aandachtig te bekijken, heeft deels deze serie geïnspireerd, waarin de protagonisten uitgestald staan als en samen met meubilair en objecten in ondefinieerbare plaatsen. De figuur van mijn moeder verschijnt voor het eerst in deze schilderijen.”  

 

Larivière zegt nog: “Ik speel ook met terugkerende karakters, objecten en situaties tussen het ene schilderij en het andere; op die manier stel ik bewust de vertelfunctie in schilderkunst in vraag. Mijn werk heeft een filmisch aspect dat voortkomt uit mijn passie voor en fascinatie met onder andere het meesterwerk L’Année dernière à Marienbad van regisseur Alain Resnais, met een scenario van Alain Robbe-Grillet. Hoewel ik geïnspireerd word door de geschiedenis van de schilderkunst, citeer ik er niet direct uit. Ik zet mezelf niet zozeer op een lijn met de meeste oude meesters, maar wel met Wim Wenders, Theodoros Angelopoulos en Gus Van Sant, allemaal filmregisseurs die gefascineerd zijn door de antiheld, de doodgewone mens op zoek naar identiteit, niet de meer dan levensgrote held.”

 

Als we verder kijken dan inspiratiebronnen, concentreert het werk van Larivière zich op het leven. De kunstenaar vertrouwt ons toe: “Al jarenlang blijft mijn aandachtspunt de vergankelijkheid van het menselijk leven en de dichotomie tussen epicurisme en ascetisme.”

 

In lijn met de hedendaagse trend van dromerig realisme, zinspelend ondanks zijn brute directheid, dompelen Olivier Larivières schilderijen ons onder in een intieme wereld gespeeld door anonieme karakters, wiens houdingen en omgeving ons eigen leven in vraag stellen, ons diepste innerlijk raken en ons zo herinneren aan onze eigen waarheden en onwaarheden.

 

www.olivierlariviere.com