Roberto Polo Gallery

The Gallery will close for Easter on Sunday, April 16th, 2017;

Michaël de Kok | Oneiric Landscapes | Persbericht


Alternate Text

Roberto Polo heeft het genoegen u een tentoonstelling aan te mogen kondigen van werk van de Nederlandse kunstschilder Michaël de Kok.

Michaël De Kok werd in 1958 geboren te Hilvarenbeek. Hij genoot een opleiding aan de prestigieuze Rijksacademie Amsterdam en woont en werkt tegenwoordig in Tilburg. Hij behoort tot de tweede generatie Antwerpse narratieve schilders, samen met Bert De Beul, Karin Hanssen en Luc Tuymans. Sinds 1986 stelt hij geregeld tentoon in Europese musea en galerieën en recent ook in de VS, met name in New York. Daarnaast bevindt er zich werk van zijn hand in een aantal belangrijke privécollecties en musea.

De tentoonstelling Michaël de Kok | Oneiric Landscapes bestaat uit een reeks grote schilderijen – olieverf op doek – die dateren van rond 2012 en later.

De schilderijen van Michaël de Kok refereren niet aan enige objectieve voorstelling van een bestaand landschap, waardoor ze in zekere zin verontrustend overkomen. De kunstenaar schildert immers niet naar de natuur of naar foto’s. Wel geeft hij in zijn atelier vorm aan landschappen uit zijn herinnering die een indruk hebben nagelaten. Herinneringen aan de horizonten en reliëfs van de Pyreneeën, waar hij elk jaar tijd doorbrengt, vormen voor hem een bron van inspiratie waaruit hij put voor de creatie van denkbeeldige natuurlandschappen. Net zoals het geheugen vertonen zijn schilderijen leegten en invulling. De natuur is duidelijk herkenbaar, zij het getransfigureerd door de subjectieve filter van de schilder en neemt subtiel onheilspellende allures aan, waardoor ze zich verwijdert van het oorspronkelijke reële uitzicht.
Door het natuurlijke kader te esthetiseren via het prisma van de herinnering stimuleert Michaël de Kok onze perceptie en dwingt hij de toeschouwer om zijn blik over het oppervlak te laten dwalen en zich daarbij te bevragen over de begrenzingen van de realiteit.
Door de scheidingslijn tussen afbeelding en realiteit uit te vlakken biedt de schilder ons een ervaring van een adembenemende zintuiglijkheid. Zijn ervaring van het bestaande landschap, dat hij zich eigen maakt als een gevisualiseerde herinnering aan het verleden, komt tot uiting in composities die irreëel aandoen en van realisme verglijden tot abstractie.
Hoewel het werk van Michaël de Kok absoluut autonoom bestaat, doet het ons in bepaalde opzichten denken aan schilderijen uit de oude westerse schilderkunst. Meer bepaald bestaat er een analogie met de blauwig-groene achtergronden van historische en religieuze landschappen van oude meesters uit de Vlaamse en Brabantse traditie. Zoals de oude meesters herwaardeert de Kok de traditie van de mimesis in de edelste zin van het woord. Deze mimesis laat de dingen ‘verschijnen’ en overstijgt daarmee de simpele imitatio. Hij beheerst op meesterlijke wijze de kunst van het perspectief en van de picturale oppervlaktestructuur, en de balans van het compositorische evenwicht tussen voorgrond en achtergrond.
Michaël de Kok realiseert met gedrevenheid een verbluffend gamma aan variaties op een thema dat gebaseerd is op de spanningslijn tussen hemel en aarde, met een zorgvuldige constructie van op elkaar volgende lijnen, niveaus en delicate kleurlagen. Het sterk contrasterende clair-obscur van de felle schijnsels lijken door het doek zelf te worden uitgestraald. Zijn stille, etherische landschappen, soms met (sporen van) menselijke aanwezigheid, doemen op als in een droom en hevelen ons over van de natuurlijke schoonheid naar de weloverwogen esthetiek van het schilderij. Een eenzame wandelaar versterkt het gevoel van nietigheid ten opzichte van de onmetelijke weidsheid van de natuur. Een gebouw, het silhouet van een stad of een vreemd object in een felle kleur geven aan waar de oprukkende beschaving ingrijpt in de natuur.