Roberto Polo Gallery

The Gallery will close for Easter on Sunday, April 16th, 2017;

PERSBERICHT I WERNER MANNAERS I THE SCENT OF MIMOSA I 20.11.2014 – 01.02.2015


Alternate Text

Persbericht I Werner Mannaers I The Scent of Mimosa
20.11.2014 – 01.02.2015


Roberto Polo Galerij is verheugd om een reeks recente schilderijen te tonen van de Belgische kunstenaar Werner Mannaers, geboren in 1954 in Schoten, die woont en werkt in Antwerpen. Zijn schilderijen zijn in olieverf, acryl en andere media. Over de laatste 30 jaar is Mannaers uitgegroeid tot een sleutelfiguur in de wereld van de hedendaagse schilderkunst, met een invloed op veel belangrijke kunstenaars. Zijn werken bevinden zich in particuliere en institutionele collecties, zoals het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst (S.M.A.K.), dat in 2008 een grote solotentoonstelling van zijn werk presenteerde.
Als de schilderkunst van Mannaers ons lokt, onze nieuwsgierigheid opwekt of ons stoort, dan is dat omdat zij zich als hoogst persoonlijk openbaart. Van bij het begin van zijn carrière heeft hij de krachtige band tussen schilderkunst en het innerlijke zelf verdedigd, daarbij tegen de trend van de depersonalisatie van de kunst ingaand. En toch zijn de moeiteloos afgeleverde, tegelijk persoonlijke en universele boodschappen van zijn schilderijen niet onmiddellijk duidelijk. De kunstenaar ontwijkt de valkuilen van het 'gemakkelijke' schilderen, provoceert, rammelt aan gevestigde waarden en nodigt ons uit om lang en aandachtig naar zijn doeken te kijken. Zijn schilderkunst verwart vanwege het, a priori, verzoenen van complexe en tegengestelde picturale elementen. Hij brengt figuratie en non-figuratie, verhaal en formalisme, geometrische abstractie en expressionisme met elkaar in overeenstemming. Subtiel associeert hij antagonistische krachten door ze ten dienste te stellen van een onwaarschijnlijke ontmoeting van emotie en concept. De fundamenteel koude geometrie is alomtegenwoordig in Mannaers' schilderkunst, maar terwijl deze de wanorde in vraag stelt, wordt ze versterkt door zijn expressieve borstelstreken. Hij verenigt 'drip painting', collage, evenals heldere, intense en rauwe kleuren met asymmetrische vormen en lukrake lijnen om zo een evenwicht in het inconstante te creëren.
Mannaers' titels zijn geen bijkomstigheden maar een integraal onderdeel van het werk: geladen met ideeën moedigen ze de kijker aan om in het schilderij binnen te gaan en er de betekenis van te vatten. Hij creëert een symbiotische relatie tussen zijn schilderij en de titel ervan, zonder ooit haar betekenis helemaal te onthullen. Op die manier laat hij een openheid voor meerdere lezingen ontstaan. De titel van de tentoonstelling, The Scent of Mimosa, is dubbelzinnig: het kan geïnterpreteerd worden als een verwijzing naar het seizoen waarin de mimosa bloeit - van november tot februari - of naar de periode van Mannaers' tentoonstelling en, a fortiori, een knipoog naar Bonnard, Cézanne en Picasso.
Geen dag gaat voorbij zonder dat Mannaers zijn borstel hanteert. Zijn schilderkunst is als een intiem dagboek en op die manier nauw verweven met zijn persoonlijk leven en ervaring. Mannaers' schilderijen zijn enigma's die naar zijn innerlijke wereld verwijzen, uitgedrukt met zowel authenticiteit als subtiele minachting: soms raadsels in de Vlaamse traditie, soms opinies die elk zowel een specifieke emotie als een specifiek idee belichamen en de deelname van de kijker vereisen. Mannaers geeft ons inderdaad aanwijzingen, maar zonder ooit het voor de hand liggende op te dringen. Hij verbergt, bedriegt en creëert mysteries, maar op een sluwe en gevatte manier. De kunstenaar houdt zich bezig met vriendelijke manipulatie om ons naar zijn eigen waarheid te leiden. Voorbij de truc van de structuur is het bovenal de eerlijkheid van zijn dagelijkse activiteit die de bovenhand haalt. Werner Mannaers geeft zichzelf bloot en moedigt een zelfkritisch voyeurisme aan.